توکنیزه کردن ۱۰ گاو در برزیل؛ چگونه چند گاو در برزیل راه را برای جبران شکاف مالی ۸ تریلیون دلاری هموار کردند؟
پروژهای نوآورانه در پارانای برزیل با استفاده از هویتهای رمزگذاریشده برای ۱۰ گاو شیری، نشان داد که چگونه فناوری بلاک چین میتواند داراییهای زنده را به وثیقهای معتبر برای دریافت وام تبدیل کند. در این طرح، دادههای مربوط به سلامت، رفتار و موقعیت مکانی این حیوانات به هویتهای دیجیتالی تبدیل شد که به عنوان وثیقه برای دریافت اعتباری معادل ۲۰.۰۰۰ دلار در بورس B۳ برزیل مورد استفاده قرار گرفت. این اقدام گامی مهم برای پر کردن شکاف مالی ۸ تریلیون دلاری در سطح جهان محسوب میشود.
منظور از شکاف مالی ۸ تریلیون دلاری، کمبود بزرگی در دسترسی به وام و اعتبار رسمی در جهان است. میلیونها کسبوکار کوچک، کشاورز و دامدار برای ادامه کار یا توسعه فعالیت خود به پول نیاز دارند، اما بانکها به دلایلی مثل نداشتن سند، بیمه، سابقه اعتباری یا وثیقه قابل قبول به آنها وام نمیدهند. این فاصله میان «پول موردنیاز» و «پول قابل دریافت» را شکاف مالی میگویند.
رقم ۸ تریلیون دلار به برآوردی اشاره دارد که علاوه بر کسبوکارهای رسمی، واحدهای غیررسمی را هم در نظر میگیرد؛ یعنی همان بخش بزرگی از اقتصاد که دارایی دارد، اما هنوز برای نظام بانکی قابل شناسایی و قابل تأمین مالی نیست.
استفاده از ارز دیجیتال و توکنیزه کردن داراییهای فیزیکی (RWA) به کشاورزان خردهپا در کشورهایی مانند اتیوپی، نیجریه و کنیا اجازه میدهد تا بدون نیاز به اسناد ملکی که معمولاً بانکها مطالبه میکنند، از دامهای خود به عنوان سرمایه اولیه استفاده کنند. این سیستم نه تنها خطر ثبت تکراری یک دارایی به عنوان وثیقه را از بین میبرد، بلکه با ارائه دادههای شفاف، اعتماد نهادهای مالی را برای ارائه وامهای ارزانتر جلب میکند.
پتانسیل عظیم بلاک چین در کشاورزی آفریقا و آسیا
در کشورهایی مانند اتیوپی که دارای بزرگترین جمعیت دام در آفریقا است، تنها ۶٪ از کشاورزان به اعتبار رسمی دسترسی دارند. زیرساختهای ایجاد شده در نیجریه و کنیا نیز نشان میدهند که ثبت هویت دیجیتال دامها میتواند به سرعت فرآیند وامدهی کمک کند. با این حال، چالش اصلی همچنان یکپارچهسازی سیستمهای بیمه و دادههای دامپزشکی با شبکه بلاک چین است تا در صورت بروز خشکسالی یا بیماری، سرمایه وامدهندگان حفظ شود.
آینده تأمین مالی خرد با داراییهای واقعی
موفقیت مدل برزیل نشان داد که مکانیسم تبدیل موجودات زنده به توکنهای دیجیتال در مقیاس کوچک کارآمد است. برای جهانی شدن این الگو، باید دادههای بیومتریک و سوابق سلامت دامها به صورت بلادرنگ به لایه وثیقهگذاری متصل شود. اگر این سیستم در کشورهایی مانند پاکستان و مغولستان به درستی اجرا شود، توکنیزه کردن میتواند داراییهای سنتی را به موتور محرک اقتصاد روستایی تبدیل کرده و نرخ بهره را برای تولیدکنندگان کوچک به شدت کاهش دهد.
